علی اسدالله‌زاده هروی

شهید علی اسدالله‌زاده هروی

تاریخ شهادت:
۲۱ دی ۱۳۵۹
تعداد بازدید ۱۰۲۷ بار
على اسداللّه‌زاده هروى، فرزند تقى و معصومه در چهاردهم مهرماه سال 1328 در شهرستان مشهد چشم به جهان گشود.
در روز جمعه كه مصادف با تولد حضرت فاطمه(س) بود در بيمارستان امام رضا(ع) متولد شد. نامش را على گذاشتند. پدر به نقل از مادرش مى‏‌گويد: من دوست داشتم رسول بگذارم، ولى پرستارها اسم او را على گذاشتند.
در كودكى چالاك و پرجنب‌و‌جوش بود. هفته‌‏اى دوبار در منزل‌شان دوره‏ قرآن بود. آقاى علم‏‌الهدى آيه‏‌ها را تفسير مى‏‌كرد و او سرپرستى بچه‌‏ها را برعهده داشت.
هم‌چنين مى‏‌گويد: «يك روز در مغازه‏ عطارى دانه‏ نخودى را برداشت و در دهانش گذاشت. من او را از اين كار منع كردم و گفتم: اين‏ كار درست نيست و دزدى است؛ چون صاحب مغازه راضى نيست. يك روز به من گفت: در روز عيدغدير بچه‏‌ها از مغازه‏ آجيل‌فروشى جيب‏‌هايشان را پر از آجيل كردند و چون مغازه شلوغ بود؛ صاحب مغازه نديد. به من هم گفتند: بيا تو هم از اين آجيل‏‌ها بردار ولى من نرفتم و گفتم: اين كار دزدى است و صاحب مغازه راضى نيست.
دوره‏ ابتدايى را در مدرسه‏ حوض امير و دوره‏ متوسطه را در مدرسه‏ حاج‌آقا تقى بزرگ در رشته طبيعى ادامه داد ولى دپيلمش را نگرفت.
فاطمه اسداللّه‌زاده، خواهر شهيد مى‏‌گويد: درسش را بسيار خوب مى‏‌خواند. مى‏‌گفت: اگر سر كلاس به درس گوش ندهيد، مديون معلم و كلاس هستيد.
اهل ورزش بود. به ورزش باستانى و شنا مى‏‌پرداخت. در كارهاى خانه به مادرش كمك مى‏‌كرد. هم‌چنين كمك خرج زندگى بود. او با دوستش مغازه‏اى وقفى اجاره كرده بود و درآمدشان را براى امام حسين(ع) خرج مى‏‌كردند شغلش بافندگى بود.
چون رژيم پهلوى رژيمى آمريكايى بود، به سربازى نرفت. به افراد زيادى كمك مى‏‌كرد. تعدادى از كارگرانش را داماد كرده بود. براى مستضعفان پارچه تهيه مى‏‌كرد.
كتاب‏‌هاى آيت‌اللّه دستغيب، شهيد مطهرى، دكتر شريعتى و ايدئولوژى اسلام را مطالعه مى‏‌كرد. هم‌چنين كتاب‏‌هاى تفسير امام‌خمينى و آيت‌اللّه آشتيانى را مى‏‌خواند و آن‌‏ها را در كارتنى در زيرزمين پنهان كرده بود تا دست سازمان امنيت(ساواك) نيفتد.
در زمان انقلاب در خيابان‏‌ها شعار مى‏‌داد و مدتى در زندان ساواك بود. بر روى ديوارها شعار مى‌‏نوشت. اولين شعارنويس بود. بمب دستى درست كرده بود. در جلسات آيت‌اللّه خامنه‏‌اى و شهيد هاشمى‌‏نژاد شركت مى‏‌كرد. زمانى‌كه تحت تقيب بود، براى رد گم كنى، ريشش را مى‏‌تراشيد. به تكثير و پخش اعلاميه مى‏‌پرداخت. كاريكاتور شاه درست مى‏‌كرد و به شهرستان‏‌ها مى‌‏فرستاد.
او با شعارنويسى به افشاى چهره‏ ننگين رژيم مى‏‌پرداخت. در به راه انداختن تظاهرات عليه رژيم نقش مهمى داشت.
فاطمه اسداللّه‌‏زاده مى‏‌گويد: چون ساواك همه جا را زيرنظر داشت؛ كسانى‌كه مى‏‌خواستند مسائل سياسى را مطرح كنند، دوره‏ قرآن مى‏‌گرفتند و در آن‌جا علاوه بر خواندن قرآن به مسائل سياسى مى‏‌پرداختند. در جلسات قرآن حتى عده‏‌اى از ساواكى‏‌ها نيز حضور داشتند. آن‏‌ها ظاهراً با سازمان امنيت و باطناً طرفدار انقلاب بودند. مى‏‌گفتند: ما مجبور هستيم كه در سازمان امنيت باشيم، چون آن‏‌ها انقلابيون را بسيار شكنجه مى‏‌كنند و ما در سازمان كارى مى‏‌كنيم كه انقلابيون را شكنجه نكنند و در ضمن خود رژيم نيز از اين كار بويى نبرد. و با اين كار به انقلاب خدمت مى‏‌كردند.
خواهر شهيد مى‏‌گويد: ايشان نوار و نامه‏‌هاى امام‌خمينى را مى‌‏آورد، مطالعه مى‏‌نمود و بعد آن‏‌ها را تكثير مى‏‌كرد. با شهيد باهنر و آيت‌الله خامنه‌‏اى جلسات مخفيانه‏‌اى مى‏‌گذاشتند. در بعضى از مواقع اين جلسات در خانه‏ ما بود. و من چون محرم راز برادرم بودم، مواظب بودم تا كسى از برگزارى جلسه‏ آن‏‌ها بويى نبرد و مبادا ساواك متوجه شود و آن‌‏ها را دستگير نمايد. قرار بود آن‏‌ها روزنامه ‏آفتاب شرق را ـ كه به امام‌خمينى توهين كرده بود ـ آتش بزنند. برادرم به من گفت: اگر تا اذان صبح فردا آمدم كه بدان اتفاقى نيفتاده است، ولى اگر نيامدم بدان مرا گرفته‌‏اند. نماز صبح را خواندم. براى يك لحظه روى مُهر خوابم برد. خواب ديدم برادرم و آقاى عدنى ـ پسر دايى‏‌ام ـ را گرفته‌‏اند و از آن‏‌ها انگشت‌نگارى مى‏‌گيرند. از خواب بيدار شدم. ساعت 7 صبح از خانه بيرون رفتم كه برادرم را پيدا كنم. من وصيت‌نامه هم نوشتم. در راه برادرم را ديدم، گفت: شبى كه روزنامه آفتاب شرق را آتش زديم، در يكى از خيابان‏‌ها مأمورين ما را گرفتند. ما طورى صحبت مى‏‌كرديم و راه مى‏‌رفتيم كه مثلاً مشروب خورده‏‌ايم و دزد هستيم. آن‏‌ها با اين فكر آزادمان كردند و دوستانى در سازمان امنيت داشتيم كه به ما خيلى خدمت كردند.
هم‌چنين مى‏‌گويد: برادرم مرا به يك مأموريت فرستاد و خواست با عده‌‏اى از خانم‌‏ها در راهپيمايى شركت كنم. در سال 1355، در 17 دى‏‌ماه ـ كه تولد فرح، روز آزادى زنان و روز زن بود ـ دخترها و پسرهاى دبيرستانى بايد به ميدان شهدا مى‏‌رفتند و اين روز را جشن مى‏‌گرفتند. برادرم به من گفت: چون اين مأموريت خيلى حساس و مهم است، وصيت‌نامه‏‌ات را هم بنويس. قرار بود خانم‏‌ها به فاطميه بروند و از آن‏‌جا با يك راهپيمايى به طرف ميدان شهدا حركت كنند. بر روى پرچمى نوشته بودند. ما زنان مسلمان مشهد، خواهان استقلال، آزادى و حكومت اسلامى هستيم. در راه عده‏‌اى از مأمورين با ديدن پرچم و شعار آن به ما حمله كردند و پرچم را پاره نمودند و من با چوب پرچم به مأمورين حمله كردم. بلافاصله چادر رنگى پوشيدم و اعلاميه‌‏ها را از خانم طاها گرفتم و در زير پيراهنم پنهان نمودم و مأمورين جلوى مرا گرفتند. من گفتم: حالم خوب نيست و آمده‏‌ام تا نخ بخرم. و آن‏‌ها با ديدن من فكر كردند، حامله هستم و مرا آزاد كردند. بلافاصله وارد خانه‌‏اى شدم و از در پشتى آن خانه فرار كردم. چون اگر مأمورين اعلاميه‏‌ها را مى‏‌ديدند، زنان را بسيار شكنجه مى‏‌كردند. ولى با اين وجود زنان را كتك زده بودند و سر آن‏‌ها را نيز تراشيده بودند. و من توانستم اين مأموريت را به خوبى انجام دهم.
در سال 1353 در 24 سالگى با خانم فاطمه اصغرپور پيمان ازدواج بست. مدت زندگى مشترك آن‏‌ها 5 سال بود. ثمره‏ ازدواج آن‏‌ها دو پسر است؛ محمدصادق در 1355/12/17 و ناصر در 1359/6/4 متولد شدند. در زمان شهادت ايشان فرزند بزرگش 4 ساله و فرزند ديگرش 4 ماهه بودند.
همسر شهيد مى‏‌گويد: در مورد تربيت فرزندان بسيار حساس بودند. مى‏‌گفت: يك شرط دارم و اين‌كه بچه‏‌ها را خوب تربيت كنى كه در راه اسلام و امام باشند، تا در روز قيامت با من باشيد. هم‌چنين مى‏‌گفت: هر وقت مى‏‌خواهيد براى بچه‏‌ها قصه بگوييد، از سرگذشت امامان(ع) و شهادت آن‏‌ها بگوييد.
همسر شهيد هم‌چنين مى‏‌گويد: ايشان مهربان و باگذشت بودند. صداقت داشتند. ايمان‌شان قوى بود. نسبت به محرم و نامحرم حساس بودند. هروقت عصبانى مى‏‌شد، از خانه بيرون مى‏‌رفت. به پدر و مادرش بسيار احترام مى‏‌گذاشت و هر كارى كه از دستش مى‏‌آمد براى آن‏‌ها انجام مى‏‌داد. به پدر و مادر من هم بسيار احترام مى‏‌گذاشتند.
زمانى‌كه به خانه مى‏‌آمد در كارهاى خانه، مثل غذا پختن، شستن لباس‌‏ها و غيره به همسرش كمك مى‏‌كرد.
به پدر و مادرش بسيار احترام مى‏‌گذاشت. خيلى مؤدب بود. پاهايش را جلوى آن‌‏ها دراز نمى‏‌كرد. دو زانو مى‏‌نشست. براى ورود به اتاق اجازه مى‏‌گرفت.
زمانى‌كه انقلاب پيروز شد، مى‏‌گفت: حالا آزاد نفس مى‏‌كشم، انگار گلويم را گرفته بودند.
با تشكيل بسيج وارد اين نهاد شد و به آموزش نيروهاى بسيجى مى‏‌پرداخت. هم‌چنين با تشكيل كميته انقلاب اسلامى، در اين نهاد به خدمت مشغول شد و با تشكيل سپاه عضو اين نهاد گرديد.
به نماز شب بسيار اهميت مى‏‌داد. از افراد دورو و منافق بيزار بود. تا جايى‌كه مى‏‌توانست مشكلات مردم را حل مى‏‌كرد. محرم راز همه بود. براى عروس و دامادها جهيزيه تهيه مى‏‌كرد.
مى‏‌گفت: پيرو خط امام باشيد. من به نداى هل من ناصر امام‌خمينى ـ كه همان نداى امام حسين(ع) است ـ لبيك گفتم. امام‌خمينى را دوست داشت. زمانى‌كه امام‌خمينى در تلويزيون صحبت مى‏‌كردند، با احترام و دو زانو گوش مى‏‌دادند. مى‏‌گفت: هرچه امام بگويد، بايد عمل شود. او به ديدار امام نيز رفته بود و از ايشان خواسته بود كه برايش دعا كنند تا به شهادت برسد. امام نيز گفته بودند: خداوند اجر شهادت را به شما بدهد.
على اسداللّه‌زاده هروى بسيار ساده زندگى مى‏‌كرد و ديگران را هم به ساده زيستن دعوت مى‏‌كرد. او مقلد حضرت امام بود.
با شروع جنگ تحميلى به انگيزه‏ دفاع از اسلام و انقلاب به نداى امام عزيزش لبيك گفت و به جبهه‏‌هاى حق عليه باطل شتافت. در جنگ‏‌هاى كردستان، گنبد و طبس حضور داشت.
براى رضاى خدا به جبهه رفت. مى‏‌گفت: من طاقت ندارم كه دشمن در خانه باشد و هر كارى خواست انجام دهد. اگر در خاك ما باشد، دين ما را از بين مى‏‌برد. همان‌گونه كه امام حسين(ع) و امام‌خمينى فرموده‌‏اند: اگر دين داريد، سرور خودتان هستيد. مملكت متعلق به شماست و گرنه زندگى بر شما ننگ است.
در جبهه سيم‏‌كشى كرده بود و نوار قرآن را به طرف عراقى‏‌ها روشن مى‏‌كرد. در پشت جبهه نيروها را آموزش مى‏‌داد و نيروها را به جبهه مى‌‏برد. او سريع اسلحه را باز و بسته مى‏‌كرد. افسران ارتش مى‏‌گفتند: على اسداللّه‌زاده حيف است. او را به خط مقدم نفرستيد، بايد نيروها را آموزش و تعليمات جنگى بدهد.
فاطمه اصغرپور، همسر شهيد مى‏‌گويد: زمانى‌كه ايشان به جبهه مى‏‌رفتند، من بسيار گريه مى‏‌كردم. گفت: من نمى‏‌روم، ولى در روز قيامت به حضرت زهرا(س) مى‏‌گويم كه شما نگذاشتيد به جبهه بروم. با من بسيار صحبت كرد تا من راضى شدم.
آرزو داشت كه در راه حق و در راه خدا كشته شود. و خدا خواست كه در راهش شهيد شد. بسيار شوخ طبع بود. در جبهه رزمندگان را مى‏‌خنداند.
همسر شهيد مى‏‌گويد: زمانى‌كه از جبهه برمى‏‌گشت، با بچه‏‌ها بازى مى‏‌كرد، ولى زياد خود را به آن‏‌ها وابسته نمى‏‌كرد و مى‏‌گفت: اگر به آن‏‌ها وابسته شوم، زمانى‌كه به شهادت مى‏‌رسم، بى‏‌تابى مى‏‌كنند و تو را اذيت مى‏‌نمايند.
فاطمه اسداللّه‌‏زاده مى‏‌گويد: يك روز عكس قشنگى را در دست داشت. گفتم: اين عكس برازنده‏ كجاست؟
گفت: برازنده‏ تابوت من است. خيلى گريه كردم. گفتم: با اين حرف‏‌ها مرا آزار ندهيد. گفت: مى‏‌خواهم شما را آماده كنم تا زمانى‌كه به شهادت رسيدم، شوكه نشويد.
به حق و حقيقت احترام مى‏‌گذاشت. مى‏‌گفت: دين اسلام را نبايد فقط در رفتار و گفتار بدانيم. اسلام دينى روشن است. بايد با تمام وجود لمسش كنيم. بايد دنبال حق و حقيقت باشيم و به عدالت قضاوت كنيم. بايد حق مظلوم را بگيريم.
خواهر شهيد به نقل از شهيد باهنر مى‏‌گويد: شب قبل از شهادتش براى يادگارى سر دوستانش را تراشيد و دوستش هم سر او را اصلاح كرد. گفت: اين آخرين ديدار ماست. من در راهى مى‏‌روم كه سالم برنمى‏‌گردم. او آمادگى كامل براى شهادت داشت.
فاطمه اصغرپور به نقل از دوستانش مى‏‌گويد: در بلندى‏‌هاى اللّه‌‏اكبر، در حال ديده‌بانى بوده است كه از طرف دشمن خمپاره‏‌اى مى‏‌آيد و به سرش اصابت مى‏‌كند و به لقاءاللّه مى‏‌پيوندد. هميشه مى‏‌گفت: من لياقت ندارم كه شهيد شوم، دعا كنيد كه به شهادت برسم. در سحرگاه ـ در حالى‌كه 48 ساعت غذا و آب نخورده ـ بود به شهادت رسيد.
همرزمان شهيد مى‏‌گويند: وقتى او به شهادت رسيد، حالت خنده داشت. فقط اثر يك گلوله روى سرش بود. مغز و جمجمه‌‏اش متلاشى شده بود.
پدر شهيد مى‏‌گويد: او براى اسلام مغزش را داد. چون در مورد اسلام زياد فكر مى‏‌كرد.
در شب وفات حضرت امام‌رضا(ع) به شهادت رسيد. على اسداللّه‌زاده هروى در تاريخ 1359/10/21 در ارتفاعات الله‌‏اكبر بر اثر اصابت تركش به درجه رفيع شهادت نايل گرديد.
پيكر مطهر ايشان پس از حمل به زادگاهش، در صحن مطهر امام هشتم(ع) شهرستان مشهد به خاك سپرده شد.
خواهر شهيد مى‏‌گويد: در وصيت‌نامه‏‌اش نوشته بود: هر جا لياقت دارم، مرا دفن كنيد.

همسر شهيد مى‏‌گويد: بعد از شهادت ايشان همه‏ كسانى‌كه او را مسخره مى‏‌كردند، فهميدند كه راه ايشان درست بوده است و به نظام جمهورى پايبند شدند و بيشتر كارهاى ايشان را سرلوحه‏ كار خود قرار دادند.

 

گزیده‌ای از وصیت‌نامه شهید علی اسدالله‌زاده هروی:


راجع به خودم نمى‏‌دانم كه به چه نحوى با اين دنيا متاركه مى‏‌كنم، ولى خيلى زياد دوست دارم كه شهيد راه اسلام و تشيع علوى گردم و در راه سرور شهيدان امام حسين(ع) كه براى آباد كردن دين جد بزرگوارش حضرت محمد(ص) شربت شهادت را نوشيده بود، باشم. و از كليه‏ برادرانم مى‏‌خواهم كه مرا عفو كنند. اگر مى‏‌خواهيد خود را بيازماييد، عملاً و مستقيم رودرروى كافر و منافق بايستيد، اگر مى‏‌خواهيد آزاد زندگى كنيد و زير بار ستم نرويد. چون كسانى را كه به ظلم و ستم كشيدن خو گرفته‏‌اند را خداوند محاكمه مى‏‌كند. اگر مى‏‌خواهيد از خداوند متعال پيروى كنيد، از هواى نفس بپرهيزيد. من رفته‌‏ام تا كه هل من ناصر ينصرنى امام حسين(ع) را لبيك گويم.